Krajobraz Toskanii to w dużej mierze dzieło człowieka. Od czasów Etrusków na wzgórzach sadzono winorośl, oliwki i zboża, a kamienne gospodarstwa łączyły białe drogi obsadzone cyprysami.
W renesansie wokół Florencji i Sieny rozwijały się majątki wielkich rodów kupieckich. Winnice były częścią codziennego życia wsi, obok gajów oliwnych, pól pszenicy i wypasu owiec.
W 1716 roku wielki książę Kosma III Medyceusz wydał edykt wyznaczający granice czterech obszarów: Chianti, Pomino, Carmignano i Val d’Arno di Sopra. To jeden z najstarszych przykładów prawnej ochrony pochodzenia na świecie.
Dziś toskańska wieś jest symbolem włoskiego krajobrazu. Dolina Val d’Orcia trafiła w 2004 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako przykład harmonii rolnictwa i natury.